Aurelia Feria | Expérimental Folk acoustic | Aurelie Dorzée | Tom Theuns

Three years after their Hypnogol album, the Belgian trio Aurelia is back with a fantastic new album.

Aurélie Dorzée on violin and vocals and multi instrumentalist/singer Tom Theuns are back with drummer and percussionist Stephan Pougin. Ten new compositions and two covers are the basic ingredients for this best album until today by this trio. With wonderful melodies, creative twists and a balanced mixture of folk, world, craziness and rock, Aurelia takes the Belgian folk to a whole new level.

I love Issa where a sweet melody turns into a small nightmare with great electronics and a drunken brother of Tom Waits who crawled on stage and sings along with the female singer. Great how the band switches from a song like that to El commandante which is a small, easy going acoustic folk tune and to chanson styled tracks like Le chat de la mazurka and Elle attend. And as easy they go back to a more psych output like Page which is followed by a beautiful version of Ave Maria sung by Laure Delcampe.

With this new album Aurelia proofs to be one of the most inventive European folk related groups. They go further were earlier groups like Ambrozijn and Olla vogala left us, they have the same atmosphere, at moments the same recognizable sound but in a totally new context. Totally different than a group like Aranis, but with the same creativity and intensity.

The Hour of the Wolf is proof again that a small country like Belgium is big in modern acoustic (more or less) folk related music.

Tradycji stalo sie zadosc. Kolejna propozycja belgijskiej firmy fonograficznej Home Records i kolejna nieoczywistosc. Tego typu projekty nazwac mozna muzycznymi sluchowiskami. Nie dosc, ze calosc zgrabnie przygotowana, pie, przygotowuja, podaja sobie sluchacza, wspólgraja, ale tez skladaja sie na nastrój, który doprowadza do finalu, jakim jest banalna skadinad kompozycja znana przede wszystkim z uroczystosci pogrzebowych (Ave Maria). Zanim jednak dojdziemy do tego smutnego finalu, który finalem, jak sie okazuje nie jest ( a jednak istniejej cos po tamtej stronie), uslyszymy utwory, które, podobnie jak lekcewaqzki w przygodach Alicji, skladaja sie z byle czego. Odrobina bluesa, francuski kabaret, niemiecki eksp[resjonizm, duzo folkowych skrzypeczek. Dekadencki nastrój rodem z dark folkowych pomyslów miesza sie tu z zabawnymi, nakrecanymi walczykami. Issa, utwór trzeci to z kolei mieszanina saharyjskiego grania z akustycznym doomem i zdziwien na tym nie koniec. Calosc nieslychanie melodyjna, co przekonac moze tych, którzy na zdziwienia sa uodpornieni. Na okladce, z tylu, zegar na plazy i jak w zegarze, 12 utworów jak 12 godzin, choc uwaga nasza skupia sie na godzinie wilka, o której pisza artysci, ze jest to godzina, w której noc wita sie ze switem.godzina, w której chorzy umieraja, ale tez i rodzi sie najwiecej dzieci… Dziwna to godzina, dziwna i muzyka, która tu brzmi jak szybkie obrazy z calego zycia, bo mimo skocznosci niektórych, obrazy przez nie malowane, sa juz lekko wyblakle…

To jedna z tych plyt, które z pewnoscia, zgramy w Ossobliwosciach. Mazurek, Bolero i to nie wszystko – nie ma co o w szystkim pisac, by byla jakas niespodzianka przy sluchaniu.

Aurélie Dorzée, Tom Theuns, Stephan Pougin To akustyczne trio, gdzie mozliwosci brzmieniowe sa przeogromne, a wrazliwosc muzyczna tak wielka, ze w zasadzie owej 12-ki nie slucha sie jak recitalu – to muzyka do lektury, smakowania – muzyka z wewnetrzna narracja rozpisana na gitary, banjo, fortepian, harmonium, sitar, elektronike, skrzypce, altówke, spiew meski i kobiecy, skrzypce z tubka (o jak dawno nie widziany instrument), bebny i perkusja. Ave Maria – goscinnie spiewa w stylu cmentarny pop, Laure Delcampe – raz tylko pojawiaja sie lekko zelektryfikowane gitary i nie burzy to owej teatralnej, skupionej, kameralnej atmosfery.

Einige der spannendsten Folkentdek-kungen kommen seit geraumer Zeit aus Belgien. Beinahe tollkühn vermischen belgische Bands traditionelle Einflüsse mit Independentklängen, Jazz oder auch Kammermusik. Heraus kommen Mischungen, die frisch und jugendlich klingen, die an den Strand ebenso passen wie in die Philharmonie und zu denen man gleichzeitig tanzen und in die man sich versenken mag. Eine der großen Formationen dieses Genres ist Aurelia. Mit ihrem nautischen Konzeptalbum Hypnogol – welches sie auf einem Schiff tourten – brachen sie eine Bresche in die festgefahrenen Folkstrukturen. Mit The Hour Of The Wolf, ihrem vierten Album, gehen sie nun noch einen Schritt weiter, versuchen, die Emotionen unter den Emotionen zu erreichen, spielen wie zufällig für sich selbst, und der Hörer ertappt sich als akustischer Voyeur, der sich verzaubern lässt. Die Stunde des Wolfes, die Stunde zwischen Nacht und Morgendämmerung, die Zeit, wo der Schlaf tief, die Ängste groß und die Menschen verletzlich sind, ist das Thema dieses Albums. Wer mutig genug ist, sollte diese Folkreise der anderen Art unbedingt antreten.

Belgisk Folkjazz. Det var belgaren Adolphe Sax som uppfann saxofonen. Mojligen var det han som konstruerade trumpetfiolen också. Det lustiga instrumentet förekommer på den svängiga låten El commandante, ett musikstycke där jag tror mig känna igen Fidel Castros röst på slutet. Trumpetfiolen låter faktiskt ganska fint, lite burkigt och stenkakeaktigt och hanteras av Aurélie Dorzée som ar en lysande och fantasifull violonist som även har en fin sångröst och dessutom har skrivit flertalet låtar samt aven, förmodar jag, gett namn åt bandet. Dorzées fiol är den röda tråden på skivan, samt nattens alla timmar som numrerat låtarna från I till XII.

För övrigt är det ganska spretigt. På ett trevligt vis. Övriga muskier är Tom Theuns som spelar stränginstrument, bland annat distad elgitarr vilket ar befriande skönt att hora på en av alla dessa välproducerade varldsmusikskivor. Och Trummisen Stephan Pougin jazzar så där lagorn improvisatoriskt och på slutet sjungs Ave Maria av en gästsångerska I en lite märklig men ganska traditionell version, innan natten går till anda, vid lunch, I låt nummer XII. Och titeln på cd:n, The hour of the wolf syftar faktiskt på ett citat Ingmar Bergman.

The hour of the wolf is the hour just before dawn. It is the hour where most people die, when sleep is deepest and where dreams and nightmares are most real. It is also the hour where most children are born.

In creating their third CD, Aurelia went in search for this state of mind whereby these underlying currents of emotions were used to outline their compositions and arrangements. This resulted in an introspective but very caleidoscopic palette of compositions and acoustic sounds.
The CD kicks of with a delirious version of Brigitte Fontaine’s « Nous sommes fous » (we are all mad), followed by a cuban revolutionary party and a diabolic version of Shubert’s Ave Maria. Besides their usual lineup (violin, acoustic guitar and percussion) , you can also distinguish the sitar, banjo,harmonium, piano and ethnical vocal sounds.